Talk...
อยู่ๆฟิคเสื่อมที่เริ่มต้นมาจากความบ้าของตัวเอง ((บวกกับ Plot กลวงๆ ซึ่งแต่เดิมคิดว่าจะแต่งให้จบในตอนเดียวหรือสองตอนเท่านั้น)) กลับได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม ((!!!!??)) //เสียงในใจ// นี่หล่อนฝันไปรึเปล่ายะ -___-"""อืม..ก้อนั่นน่ะสินะ...เดิมทีกะแต่งให้อีบีมอ่านคนเดียวด้วยซ้ำแต่เมื่อมันผิดความคาดหมายไปแบบนี้แล้ว - - ก้อคงจะเป็นความรับผิดชอบของเราสิใช่มั้ย? ที่ต้องแต่งต่อให้จบ ^^" เหอๆๆ [ความจริงแล้วรำคาญอีบีมน่ะ...เล่นทวงเช้าทวงเย็น ยิ่งกว่าบก.ตามจิกต้นฉบับซะอีก บอกแล้วไง~ แต่งชุดนร.มาโฮระมาเรียนซะดีๆ รับรองชั้นจะปั่นให้รวดเดียว4 ตอนเลยเอ้า!!!~ 555+] ยังไงขอขอบคุณในความกรุณาของทุกท่านมากนะคะ ^____^ ที่สละเวลาอ่านฟิค ((ที่ plot อ่อนสุดๆ)) เรื่องนี้ - - และตอนนี้ Part 2 ก็มาแล้วค่า~ หวังว่าจะยังคงได้รับความกรุณาอีกเช่นเคย >___< [เวลาแบบนี้ ควรใช้ "เคโกะ" สินะ...แต่ว่านะ "Ore ni totte, sonna yabei Keigo wa IRANEI~ yo!!!!!"] => ผลพวงจากการเรียนญี่ปุ่นเมื่อเช้า เอิ๊กส์~ //สติแตก เอาล่ะ!!! ไปอ่านกันเลยดีกว่า...เสียเวลาอารัมภบทซะยืดยาว ^^" [เดี๋ยวต้องอัพเรื่อง Harry อีก หุหุ.....]
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - -
The Magical Night Across The Moonlight
Setsuna/Konoka Fan Fiction Part II
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - -
"กลับมาแล้วคร้าบบบ / ค่า !!!"
เสียงของเนกิกับอาซึนะที่ดังมาจากหน้าประตู ทำให้คนสองคนที่กำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความฝัน มีอันต้องสะดุ้งตื่นจากภวังค์...และเหมือนเป็นปฏิกริยาโต้ตอบอัตโนมัติ...เซ็ตสึนะกับโคโนกะ รีบผละออกจากกันในทันที...
"อ่ะ...!! ขออภัยค่ะ!! โคโน...เอ้ย...คุณหนู........" ราวกับเพิ่งรู้สึกตัวว่าได้กระทำอะไรลงไป...เซ็ตสึนะเอ่ยคำขอโทษ ผ่านลำคอแห้งผาก ด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและสั่นเครือ...เลว เลวที่สุด...เราทำพฤติกรรมต่ำช้าแบบนั้นกับคุณหนูแล้ว...จะยังมีหน้ามาบอกว่า จะปกป้อง ต่อไปอย่างไรได้อีก...เด็กสาวมองสบตาบุคคลตรงหน้า ผู้ได้ชื่อว่าเป็นทั้งเจ้านาย...เพื่อน...และคนสำคัญที่สุดในชีวิตตลอดมา ใบหน้าสวยได้รูป...ที่ก่อนหน้านี้เพียงไม่กี่นาที ยังอิงแอบแนบชิดอยู่กับร่างกายของโคโนกะด้วยสีหน้าที่เปี่ยมล้นด้วยความรู้สึก มายามนี้ กลับมีแต่แววหมองหม่นและอับอายเท่านั้น ฉายชัดให้เห็น เซ็ตสึนะเฝ้ามองโคโนกะ...โดยหวังเพียงให้อีกฝ่ายพูดอะไรก็ได้สักคำ หากสิ่งที่หลุดรอดจากริมฝีปากสีแดงช้ำ มีเพียงความเงียบงันอันน่าพรั่นพรึง
เพราะกลัวว่าท้ายที่สุดจะเป็นแบบนี้...ถึงได้ยอมอดทนมาตลอด...เพราะกลัวว่าจะต้องเสียสิ่งหนึ่งไป ถึงได้ยอม...ไม่เรียกร้องสิ่งที่หัวใจต้องการ...แต่แล้วไงล่ะ? มาถึงตอนนี้ เซ็ตสึนะรู้สึกเหมือนกับว่า ตนได้สูญเสียทุกอย่างไปหมดแล้ว...เพราะโลภมากไปใช่ไหม? คนที่ไม่พอใจในฐานะของตัวเอง...บทลงโทษที่ต้องยอมรับ สุดท้ายนั่นคือการสูญเสียแม้คำที่แสนห่างเหินอย่าง "ผู้คุ้มกัน" ไป...นี่เราคง...แก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว...สินะ...
"โค...โคโนจัง..." เรียกเสียงเบา หากอีกฝ่ายยังนิ่งไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมา...ทำราวกับ......ไม่ได้ยิน นี่คุณหนูเกลียดดิชั้น...ถึงขนาดนั้นเชียวเหรอคะ? เซ็ตสึนะก้มมองใบหน้าหวาน ขณะที่กลุ่มเมฆสีดำกลุ่มใหญ่เคลื่อนผ่านช่องหน้าต่าง ทาบทับแสงจันทร์...ดวงตาแสนสวยคู่นั้น ไม่สะท้อนภาพเธออีกต่อไปแล้ว.....
"ขอ...ขอโทษจริงๆค่ะ!!!!" ขาดคำ เซ็ตสึนะก็ผลุนผลันลุกออกจากเตียงไป เมื่อนั้นแหละ โคโนกะถึงได้รู้สึกตัวขึ้น...
"อ๊ะ!!!? เดี๋ยวก่อนเซ็ตจัง...ดึกป่านนี้ เธอจะไปไหนนะ!!?? เซ็ตจัง!!!!" ผุดลุกจากเตียงบ้าง หวังจะตามไปห้าม แต่เมื่อก้มมอง..เห็นสภาพตัวเอง เสื้อผ้าหลุดลุ่ย แถมรอยจูบเต็มไปหมด ทำให้โคโนกะไม่กล้าออกไป เด็กสาวรีบกระโดดกลับขึ้นเตียง และห่มผ้าทันเวลาที่เจ้าหนูเนกิกับอาซึนะก้าวเข้ามาในห้องพอดี
"อ้าว? โคโนกะ...ยังไม่หลับอีกเหรอ?" อาซึนะร้องทักเสียงดัง เธอและเนกิเพิ่งกลับจากการฝึกหนักเพื่อเตรียมรับการประลอง ในงานเทศกาลโรงเรียนที่ใกล้จะมาถึงเต็มที ตอนเย็นช่วยทำป้ายออกร้านของห้อง 3-A พอตกดึกก็ต้องไปฝึกซ้อมที่บ้านของเอวานเจลีน เหนื่อยขนาดนี้ ทำให้อาซึนะอ่อนเพลียซะจนไม่ทันสังเกตสีหน้าที่แปลกไปของโคโนกะ
"อา...อาซึนะ เนกิคุง...กลับมาแล้วเหรอ?" โคโนกะพูด ท่าทางตื่นๆ หากเธอก็พยายามอย่างยิ่งที่จะสะกดอาการเอาไว้ มือบางชื้นเหงื่อ...บิดผ้าห่มแน่นจนเกร็ง "เอ้อ...พวกเธอ...เห็นเซ็ตจังวิ่งสวนออกไปเมื่อกี้รึเปล่าน่ะ?"
"เห็นสิครับ" เนกิตอบรับ "ท่าทางรีบร้อนทีเดียว มีเรื่องอะไรรึเปล่าครับ คุณโคโนกะ?"
"เรื่อง...อ๋อ!! เรื่อง...ไม่มีเรื่องอะไรหรอก...ขอโทษนะเนกิคุง หิวมั้ย? เดี๋ยวชั้นจะทำของอร่อยๆให้ทานก่อนนอน"โคโนกะลุกขึ้น เดินตรงไปทางห้องครัว โดยพยายามกระชับคอเสื้อเข้ากับตัวไว้ อย่างไม่ให้ดูน่าสงสัยนัก...เซ็ตจัง...เธอกำลังเข้าใจชั้นผิดนะ โคโนกะเริ่มต้นตระเตรียมเครื่องมือตามความเคยชิน หากหวัใจของเธอในยามนี้ ดูราวกับได้ล่องลอยออกไปไกลแสนไกล....ก็ได้แต่หวังว่า พรุ่งนี้...เมื่อเจอกัน เธอคงสามารถแก้ความเข้าใจผิดที่เซ็ตจังกำลังมีต่อตัวเธอได้....
ว่าแต่เซ็ตจัง....ตอนนี้อยู่ที่ไหนกันนะ?? ยังคงวิ่งต่อไปหรือเปล่า?? แล้วจะวิ่งไปถึงไหน?? หากใจของโคโนกะสามารถไล่ติดตามคนที่เธอห่วงใยไปได้จริง ท้ายที่สุดเธอคงจะเห็น...ภาพของเด็กสาวร่างบาง ที่วิ่งอย่างสุดกำลังไปบนเส้นทางเลียบเนินเขาผิวขาวผ่องที่โผล่พ้นชุดนอนเนื้อบางออกมานั้นสั่นเทาเพราะอากาศหนาว ฝนตั้งเค้าแล้ว...อีกไม่นานคงตกลงมาแน่ หากเซ็ตสึนะยังคงวิ่งไปไม่หยุด...ราวกับกลัวว่า ถ้าเธอหยุด...คงจะต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่กำลังวิ่งไล่ตามมา...เซ็ตสึนะไม่รู้หรอกว่า ความจริงนั้น...แท้จริงแล้วก็ฝังแน่น อยู่ในทุกอณูความคิดของเธอนั่นเอง...คุณหนูเกลียดเรา คุณหนูเกลีดเรา...เราไม่มีที่ไหนจะไปได้อีกแล้ว..........
แล้วสองเท้าที่แสนอ่อนแรงก็พาเธอมาหยุดอยู่ตรงหน้าบ้านของ........
เอวานเจลีน ?
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
แต่สั้นไปหน่อยงะ
ว่าแต่ทำไมเซ็ตจังถึงไปโผล่หน้าบ้านเอวาละ
หวังว่าคงไม่ได้เปงอย่างที่ผมคิดนะ
ม๊ายยยยยยย
