Bitter Sweet

By : Aspen

Paring : Cedric/Harry

Rate : R

Major : GOF Spoiler !!!

Translet By : Rain(Loveless)

Link To The English Original >>Click Here<<

Bitter Sweet [Translet By Rain..]

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่แฮร์รี่รู้สึกแบบนี้ราวกับว่ามีใครสักคน ก้าวล้ำเข้ามาในหัวใจของเขา มาสร้างความปั่นป่วนยุ่งเหยิงให้กับทุกๆอณูความทรงจำของเขา แล้วก็จากไป...ปล่อยให้แฮร์รี่ต้องเก็บกวาดชิ้นส่วนที่ผิดที่ผิดทางในใจนั้นให้เรียบร้อยอีกครั้งอย่างยากเย็น เมอร์เทิล จอมคร่ำครวญหายกลับเข้าไปในท่อน้ำทิ้งของฮอกวอตส์แล้วในที่สุด เหลือเพียงแฮร์รี่ ที่ได้อาบน้ำอย่างสบายอารมณ์อีกครั้ง ยังไงก็แล้วแต่...เด็กหนุ่มยังนึกขอบคุณในความช่วยเหลือของเมอร์เทิล เขายังต้องการเวลาที่จะไตร่ตรองถึงสิ่งต่างๆ โดยปราศจากเสียงอึกทึกวุ่นวายข้างนอกนั่น แฮร์รี่ใช้เวลาครู่ใหญ่ นอนเอนกายแช่น้ำร้อนๆอยู่ในอ่าง พลางครุ่นคิดถึงปัญหาใหม่ที่ว่า - - เขาจะหายใจใต้น้ำได้อย่างไร - - ฉับพลันนั้นเอง ปัญหาอีกอย่างก็ผุดขึ้นมาในใจเขา

//สิ่งที่เธอถวิลหาคราลับหาย

จะพลัดพรายถูกลักพามาที่นี่//

แฮร์รี่ใช้มือตีฟองสบู่หนาที่ยังเหลือฟูฟ่องอยู่ในอ่างน้ำอย่างขัดเคืองใจ...สิ่งนั้น...ที่จะขโมยจากเราไป มันคืออะไรกันแน่นะ? อืม...ก็เป็นไปได้ตั้งหลายอย่าง เด็กหนุ่มพยายามนึก - - ฉันคงคิดถึงฮอกวอตส์ แต่แน่ล่ะ พวกเขาไม่มีวันเอามันไปได้ ฉันคงคิดถึงเฮดวิก ฉันมีมันเป็นเพื่อนเสมอ ไม้กวาดไฟร์โบลต์ รอน...และเฮอร์ไมโอนี่ แน่นอนที่สุด แต่ฉันก็คงคิดถึงอากาศเหมือนกัน ถ้าหากว่าฉันจะไม่มีมันให้หายใจ!! - - นี่ใช่สิ่งที่เจ้าไข่มันกำลังพูดถึงรึเปล่าเนี่ย? อา..ให้ตายสิ เรื่องมันชักจะลึกลับเกินไปแล้วนะ!!

แฮร์รี่..?

อารามตกใจ ร่างของแฮร์รี่เซถลาลงไปใต้อ่างขนาดใหญ่ที่มีน้ำร้อนอยู่เต็ม เด็กหนุ่มประสาทเสียไปแวบหนึ่ง เมื่อนึกว่าจะต้องโดนจับ ฐานเข้ามาอยู่ในที่ๆไม่สมควรจะมา หากพอมองไปทางต้นเสียง แฮร์รี่ก็พบเซดริก ดิกกอรี่ ยืนอยู่ตรงประตูห้องอาบน้ำของพรีเฟค แฮร์รี่กระพริบตามองเขา ขณะที่เด็กหนุ่มสูงวัยกว่า ยกมือขึ้นโบกน้อยๆ พร้อมกับรอยยิ้มจริงใจตลอดกาล ส่งให้แฮร์รี่

ไง..แฮร์รี่ เอ่อ...ขอโทษทีนะ ถ้าทำให้นายตกใจ...

อ่ะ..เอ่อ...หวัดดี เซดริก เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นเซดริก แฮร์รี่ถึงค่อยผ่อนคลาย แต่ก็เพียงแป๊บเดียวเท่านั้น เขาไม่ได้หวังให้มีใครโผล่เข้ามาในสถานที่อันรโหฐาน ในเวลาที่เขาอยู่ตามลำพังเช่นนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เซดริก ดิกกอรี่...ให้ชั้นออกไปมั้ย? ร่างเล็กหยั่งเชิงถาม

ไม่ ไม่ !!! เซดริกร้องห้ามเสียงดัง พลางยกมือขึ้นโบกไปมาอีกรอบ ชั้น..เอ่อ...แค่อยากจะหาโอกาสคุยอะไรกับนายนิดหน่อย...ถ้านายไม่ว่านะ....

แฮร์รี่จ้องมองเด็กหนุ่มวัย 17 ปีแห่งบ้านฮัฟเฟิลพัฟ ผู้ซึ่งเห็นได้ชัดว่า กำลังพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ให้ตัวเองดูประหม่า ต่อหน้าสายตาแสดงความสงสัยของแฮร์รี่ ครั้งสุดท้ายที่แฮร์รี่เห็นเซดริกมีท่าทีหวาดหวั่นเอามากๆ ก็คือตอนก่อนที่เขาจะออกไปเผชิญหน้ากับเจ้ามังกรเวลส์ สีเขียวในการประลองด่านแรก ตั้งเดือนกว่ามาแล้ว - - ไข่ทองคำ - - คือสิ่งที่แฮร์รี่ได้รับ หลังจากผ่านด่านมังกรมาได้ และมันจะเป็นตัวไขปริศนาสู่การทดสอบต่อไปของเขา เซดริกทรุดตัวลงนั่งตรงขอบอ่างอาบน้ำ เคียงข้างแฮร์รี่ กระตุ้นเตือนเด็กหนุ่มให้นึกถึงความจริงที่ว่า เป็นเขานี่เอง ที่บอกแฮร์รี่เมื่อตอนวันคริสมาสต์ ว่าให้นำไข่มาแช่น้ำด้วย และมันก็ทำให้แฮร์รี่ได้รู้อะไรเพิ่มมากขึ้นจริงๆ

ถะ..ถ้ามันเป็นเรื่องเกี่ยวกับการทดสอบด่านที่2 ล่ะก็... แฮร์รี่เริ่ม หากเซดริกส่ายหัวเคร่งเครียด

ไม่ใช่หรอก...มันเกี่ยวกับ...โช น่ะ

โช แชง แฟนสาวของเซดริก และเป็นคนที่แฮร์รี่แอบหลงรัก...ท้องไส้ของเด็กหนุ่มปั่นป่วนแปลกๆขึ้นมาทันที เมื่อเซดริกเอ่ยถึงชื่อนั่น แฮร์รี่กวาดตามองใบหน้าหล่อเหลาของคู่กรณี โดยพยายามให้มั่นใจว่า ไม่มีสัญญาณแห่งความโกรธเคืองใดๆ หลุดรอดออกมา

เรื่อง...โช เหรอ?

แฮร์รี่แทบนึกอยากเตะตัวเองแรงๆ โทษฐานที่ปล่อยเสียงแหลมๆแบบเมื่อกี้นี้ออกมา!!! ดีว่าเซดริกไม่ทันสังเกต ร่างสูงก้าวเดินไปหยุดตรงที่มีแสงสลัวๆของห้อง พลางยกมือขึ้น ค่อยๆปลดเข็มกลัดฮัฟเฟิลพัฟออกจากเสื้อคลุมสีดำของตนเอง แฮร์รี่จ้องมองอย่างตกใจ ขณะที่เซดริกแขวนเสื้อคลุมเอาไว้บนตะขอสีทองหรูหราอันหนึ่งบนกำแพง ถัดจากกองเสื้อผ้าของแฮร์รี่ นึกขอบคุณพระเจ้าเหลือเกิน ที่มันบังเอิญซ่อนอยู่ในเงามืด บดบังผ้าคลุมล่องหนของพ่อได้อย่างพอดิบพอดี เซดริกยังบรรจงถอด สเวตเตอร์เสื้อกั๊ก เนคไท และตามมาด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาว ที่เขาสวมอยู่ภายใต้เครื่องแบบสีดำของฮอกวอตส์ แฮร์รี่ถึงกับแข็งทื่อไปเลย เมื่อนึกขึ้นมาได้ (อย่างค่อนข้างจะสายไปหน่อย) ว่า นี่เซดริก...คงไม่ได้จะกำลัง...ลงมา *อาบน้ำด้วยกัน* พร้อมกับเขาหรอก...ใช่มั้ยเนี่ย? เป็นความรู้สึกช็อก ที่ทำเอาเด็กหนุ่มปั่นป่วนในท้องขึ้นมาอีกแล้ว แฮร์รี่สะบัดหัวเร็วๆอย่างประหม่า ไม่อยากให้เซดริกคิดว่า เขาเกิดหลงใหลในร่างกายอันไร้ซึ่งอาภรณ์ปกคลุมของอีกฝ่ายเข้าให้

ว่ากันตามจริง ไอ้สภาพเปลือยกายอย่างนี้น่ะ มันก็ไม่ได้รบกวนความรู้สึกของแฮร์รี่เท่าไหร่นักหรอก อย่างน้อย...ก็ไม่ใช่ซะทีเดียว ในกลุ่มเพื่อนบ้านกริฟฟินดอร์ของเขา การไปอาบน้ำกันเป็นกลุ่มถือเป็นเรื่องธรรมดาสามัญมาก หรือแม้แต่หน้าตาที่ยุ่งเหยิง ดูไม่ได้ในยามเช้า ของแต่ละคน ก็ยังเคยมีให้เห็นออกบ่อยไป แต่ที่เป็นอยู่นี่ มันแตกต่างกับหอชายกริฟฟินดอร์ราวฟ้ากับดินเลยเชียวนะ นี่มัน - - สองต่อสอง - - ในอ่างอาบน้ำที่ต่างคนต่างไม่มีทางจะหลบหนีหน้ากันไปไหนได้ แถมเซดริกยังมีเรื่อง โช จะคุยกับแฮร์รี่อีก

เกี่ยวกับ....โช

โอ้!!! พระเจ้า

แฮร์รี่ไม่คิดว่า ตัวเขาจะทานทนได้...

เด็กหนุ่มพยายามสั่งตัวเอง ไม่ให้เงยหน้าขึ้นมอง ตอนที่เซดริกก้าวลงมาในอ่างอาบน้ำ ฟองสบู่และน้ำร้อนในอ่างกระเพื่อมเป็นวงรอบตัวแฮร์รี่

เอาล่ะ - - ต่อให้เป็นการมองจากสายตาของเขาก็ตาม แฮร์รี่รู้ดีว่า ภาพที่เขากำลังเห็นอยู่นี่ เป็นภาพที่เด็กผู้หญิงเกือบครึ่งโรงเรียน อาจรวมถึงเด็กผู้ชายอีกจำนวนหนึ่งเลยก็ได้...คงยอมตาย เพื่อให้ได้เห็น (คำพูดของเมอร์เทิลพลันแวบเข้ามาในใจ) เซดริก *คือ* เด็กหนุ่มที่น่ารักมาก ไม่ใช่เพราะเขามีท่าทางนุ่มนิ่มเหมือนเด็กผู้หญิง หรือว่าแข็งแรงซุกซนจนเกินไป แต่เพราะทั้งหมดที่เขาเป็น...คือ เด็กหนุ่มรูปหล่อ รัศมีเจิดจ้า...และเรือนร่างของเขา - - โอเค แฮร์รี่อาจจะอ่อนกว่าเซดริกถึง 3 ปี แต่ต่อให้เขาไม่ใช่แค่เด็กผู้ชายตัวเล็ก ร่างกายผอมแห้ง ที่ดูเหมือนจะไม่มีวันเอาไปเปรียบกับใครได้ตั้งหัวจรดเท้าอย่างนี้ และต่อให้เซดริกยังไม่กลายเป็นหนุ่มหล่อร่างใหญ่ ขวัญใจสาวๆ เหมือนอย่างที่วิคเตอร์ ครัม เป็นในตอนนี้ เซดริกยังคง...ร่างเล็ก และหุ่นดีพอ จะเป็นซีกเกอร์ที่คล่องแคล่วได้ ขณะเดียวกันก็แข่งแกร่งสมชาย พอที่ใครๆจะให้ความนับถือ (ช่างต่างจากแฮร์รี่ลิบลับ) และที่สำคัญ เซดริกยังมีความสง่างาม เหมาะที่จะเป็นผู้นำ ในแบบที่บางครั้งแฮร์รี่ไม่มี

เซดริกผ่อนลมหายใจยาวอย่างสบายอารมณ์ เมื่อน้ำร้อนและฟองสบู่หอมๆสัมผัสผิว ตอนนี้เอง ที่แฮร์รี่เงยหน้าขึ้นมอง...และเซดริกจ้องตอบ พร้อมกับส่งรอยยิ้มยิงฟันมาให้

นายน่าจะเป็นพรีเฟค นี่ฉันพูด *จริงจัง* นะแฮร์รี่..?

แฮร์รี่ยิงฟันขาวกลับไป ฉันเกือบเห็นด้วยกับนายเลยล่ะ

หลังจากจัดการตัวเองให้อยู่ในท่าเอนกายนอนเหยียดยาวในระนาบเดียวกับอ่างเรียบร้อยแล้ว เซดริกก็หลับตาลง เฮ้อ...ไม่มีอะไรจะดีไปกว่า การได้มาใช้เวลาตลอดช่วงเย็น อาบน้ำชำระความเหน็ดเหนื่อย หลังแข่งควิดดิชมหาโหดอีกแล้ว จริงๆนะ...รู้สึกดีมากๆเลย....

อาจเพราะมัวกังวลกับจังหวะของหัวใจ ที่เต้นแปลกไปจากเดิม...แฮร์รี่จึงเพียงนิ่งเฉยกับคำพูดนั้น เขาเอง...ไม่คิดจะให้ตัวเอง ต้องเป็นฝ่ายชักจูงเซดริกเข้าสู่บทสนทนา ที่หมอนั่นต่างหาก เป็นฝ่ายอยากคุยก่อน

นายรู้ได้ไง ว่าชั้นอยู่นี่? แฮร์รี่ได้ยินตัวเองเอ่ยคำถามนี้ ด้วยน้ำเสียงบ่งบอกความคลางแคลงใจ แบบเดียวกับที่เซดริกแสดงออกมาตอนได้ยินแฮร์รี่บอกเรื่องมังกรในการทดสอบแรกไม่มีผิด

ฉัน...เอ่อ..คือว่า ฉัน... เซดริกเปิดตาขึ้น และจ้องมองตรงมายังแฮร์รี่ ผู้ซึ่งกำลังพยายามอย่างเต็มที่ ที่จะรักษาใบหน้าให้มองตรงเอาไว้ ความรู้สึกของตัวเขาเกี่ยวกับเซดริกตลอดช่วงระยะเวลาก่อนหน้านี้ กำลังย้อนกลับมาอัดแน่นกันอยู่ในสมอง และมันก็ยากเหลือเกิน ที่จะกักเก็บความรู้สึกเหล่านั้น ไม่ให้ฉายออกมาทางสีหน้า ฉันเข้ามาเช็กดูที่นี่ทุกคืน นับตั้งแต่คืนนั้นที่ฉันบอกนาย...เอ้อ หลังงานเต้นรำน่ะ คือฉันพยายามมาตลอดเลยที่จะ...เจอนาย...แล้วก็...พูดกับนาย

โช...แฮร์รี่คิด พลางถอนหายใจอย่างหงุดหงิด เซดริกดูจริงจังมาก และความรู้สึกของเขาที่มีต่อโช ก็คงจะจริงจังเช่นกัน หากว่าเขาตามหาแฮร์รี่เพื่อที่จะสั่งสอน...โทษฐานไปชอบแฟนชาวบ้านล่ะ? แต่เซดริกยังคงเงียบงัน เพราะเขาไม่ได้มีความตั้งใจแบบนั้นซักนิด

ร่างสูงหัวเราะออกมาเล็กน้อย เฮ้อ...ชั้นว่านายต้องเกลียดชั้นมากแน่ๆ

คำพูดนั่นทิ่มแทงใจแฮร์รี่อย่างจัง ตรงประเด็น...แต่ก็ทำให้เจ็บปวดยังไงไม่รู้ ในเมื่อแฮร์รี่ไม่เคยนึกอยากยิงเซดริกให้ตายกลางโถงทางเดิน และคำว่าเกลียดที่เขามีต่อเซดริก ก็ไม่ใช่แบบเดียวกับ *เกลียด* ที่เขามีไว้สำหรับ เดรโก มัลฟอย ปีเตอร์ เพตติกรูว์ หรือ ลอร์ดโวลเดอร์มอร์ มันเป็นความรู้สึกเกลียดที่ดีกว่านั้นมาก แฮร์รี่คิดว่า...บางทีเขาอาจแค่อิจฉาเซดริกก็ได้

เปล่า ฉันเปล่า... แฮร์รี่ปฏิเสธเสียงต่ำ ไม่ใช่แค่เพราะไม่อยากให้เซดริกทึกทักเอาเองเท่านั้น หากเพราะมัน - - คือความจริง - - เขาไม่ได้เกลียดเซดริกหรอกน่า

แล้วร่างสูงก็ยิ้มกว้างออกมา นาย...ให้ตายเหอะ นาย...เป็น *คนดี* มากเลย รู้ตัวรึเปล่าเนี่ย? เฮ้อ...เอาเถอะ ไม่เป็นไรหรอก... เซดริกเบนสายตาไปทางอื่น เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลกว่าเดิมมาก แต่ฉันกลับคิดว่า มันไม่น่าจะเป็นอย่างนั้นเลยนะ ฉันหมายถึง...คือฉันเดินไปเดินมาในโรงเรียนทุกวัน ควงแขนกับเด็กผู้หญิงที่นายหลงรัก ฉันเป็นคนหยิบยื่นความพ่ายแพ้ให้กับนายเป็นครั้งแรก นับตั้งแต่นายเข้าทีมควิดดิชตอนปี1 แล้วเขาก็ส่ายหน้า แถมฉันยังไม่เชื่อนาย เมื่อตอนที่นายบอกว่า นายไม่ได้ใส่ชื่อตัวเองลงไปในถ้วยอัคนี

แฮร์รี่นั่งอยู่ตรงนั้น รู้สึกเสียศูนย์อย่างแรง เมื่อทุกอย่างที่เซดริกพูดมา คือสิ่งที่คอยรบกวนจิตใจของเขามาตลอด ราวกับสัตว์เลี้ยงจอมจุ้น ที่คอยตามติดเด็กหนุ่มไปทุกแห่งหน

เพราะงั้น... ร่างสูงหันกลับมา สบตาแฮร์รี่อย่างสับสน ฉันหมายความว่า...ถ้าเกิดว่านายจะเกลียดฉัน...ฉันก็พอเข้าใจนะว่าทำไม

ฉันไม่ได้เกลียดนาย แฮร์รี่บอกอย่างชัดแจ้ง สบายใจได้หรือยัง?

เป็นอีกครั้ง ที่แฮร์รี่ได้เห็นเซดริกเผยร้อยยิ้มกว้าง เพียงแต่มันดูเหมือนไม่ง่ายนัก สำหรับครั้งนี้ ทำนองนั้น อืม....จริงๆมันไม่ใช่เรื่องที่ฉันตั้งใจมาพูดกับนายคืนนี้...แต่ก็...ใช่!! เพราะอันที่จริงแล้ว..ฉันก็ไม่อยาก..ไม่อยากให้นายเกลียดฉันจริงๆหรอก นี่แฮร์รี่...ฉัน เอ่อ..ดีใจนะ ที่เราเป็น...เพื่อน กัน

แฮร์รี่จ้องมองเซดริกอย่างแทบไม่เชื่อว่ากำลังได้ยินอย่างนั้น ความรู้สึกของเด็กหนุ่มผสมปนเปกัน ระหว่าง ชอบ กับ อิจฉา บุคคลตรงหน้านี้ แถมยังต้องประหลาดใจ ที่พบว่าความจริงแล้ว เซดริกเองก็เป็นคนดีเหมือนกัน ทั้งๆที่เขาก็มีเหตุผลเพียงพอที่จะเกลียดแฮร์รี่ได้ ไม่เฉพาะแฮร์รี่เท่านั้นที่ควรเกลียดเขาหรอก เรื่องนี้มันอาจไม่ตรงประเด็นเท่าไหร่ แต่แฮร์รี่ คือคนที่ขโมยความเด่นดังมาจากเซดริก เข้ามาแบ่งตำแหน่ง ตัวแทน จากเขา เป็นคู่ต่อสู้ของเขา ในการประลองเวทย์ไตรภาคี และที่สำคัญ แฮร์รี่ยังบั่นทอนเกียรติของบ้านฮัฟเฟิลพัฟ (และสลิธีริน และเรเวนคลอ...) ตอนนี้คนส่วนใหญ่ต่างชิงชังเขา เพราะมันเหมือนเขาไปแย่งความสำคัญมาจากเซดริก

แฮร์รี่กระแอมให้คอโล่ง เอ่อ...ฉันก็เหมือนกัน เขาตอบ แล้วทันใดนั้นเอง จู่ๆเขาก็เอ่ยขึ้น เซดริก ฉันไม่ได้ใส่ชื่อตัวเองลงไปในถ้วยจริงๆ...ไม่มีทางที่ฉันจะทำแบบนั้นได้อยู่แล้ว...

แฮร์รี่สบตาคู่สวย สีน้ำเงินอมเทา ดูอ่อนโยนของเซดริกอย่างตรงไปตรงมา น่าประหลาดใจว่าคราวนี้มันช่างดูลึกล้ำ เกินกว่าที่แฮร์รี่เคยจินตนาการไว้

ฉันเชื่อนาย

คำตอบของเขาทำให้แฮร์รี่รู้สึกผ่อนคลาย ขอบใจ

แล้วโชก็เชื่อนายเหมือนกันนะ

โช...อีกครั้งที่ชื่อนี้ทำเอาแฮร์รี่หน้าแดง ทั้งๆที่มันก็น่าจะแดงพออยู่แล้ว จากการแช่น้ำร้อน เด็กหนุ่มรู้สึกเหมือนมีลูกสนิชสีทอง กลิ้งกระเด้งกระดอนอยู่ในท้อง ทำให้ปั่นป่วนอย่างหนัก และเขาไม่แน่ใจว่าที่มันเป็นอย่างนี้ เพราะเขาชอบโช หรือเพราะ - - เซดริกรู้ - - ว่าเขาชอบโชกันแน่...?

เธอ...เชื่อเหรอ..? แฮร์รี่ถามด้วยเสียงกระซิบ ที่จริง..เขาไม่ได้ตั้งใจกระซิบเลย แต่ดูเหมือนว่าเสียงของเขา มันจะหายไปอย่างกะทันหัน

เซดริกผงกหัว ชั้นรู้ว่าทำไมนายถึงชอบเธอ แฮร์รี่..ชั้นเองก็ชอบเธอมากเหมือนกัน แฮร์รี่ขยับตัวอย่างอึดอัด เมื่อร่างสูงพูดแบบนั้น การพูดคุยเรื่องแฟนสาวของคนอื่น ไม่ใช่สิ่งที่แฮร์รี่นึกอยากจะทำเลย ไม่ว่าตอนนี้หรือตอนไหน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเซดริกเองนั่นแหละ..คือผู้ชายคนที่ว่า เซดริกยกร่างขึ้นจากน้ำ มาอยู่ในท่านั่งที่ดูกระฉับกระเฉงเพิ่มขึ้นอีกหน่อย ขณะเดียวกันเขากลับจมดิ่งลงไปในบทสนทนามากขึ้น เธอ..เอ่อ...เป็นซีกเกอร์ที่ยอดเยี่ยม..โชน่ะ..นายก็รู้...น่ารักมากๆ แถมยังแสนดี เฉลียวฉลาด และเธอก็มีอารมณ์ขันในแบบที่นายคงนึกไม่ถึงอีกด้วยนะ....

หัวใจของแฮร์รี่เสียวปลาบไปหมด เขา...เขาไม่ได้รู้จักโชดีถึงขนาดนั้น ไม่เลย...ขณะเดียวกัน เด็กหนุ่มตรงหน้าเขายักไหล่กว้างสีขาวเนียนตานั้นเล็กน้อย

เธอเป็นคน *เจ๋งสุดๆ* ชั้นไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเธอถึงมาควงชั้น

พูดจบ เซดริกก็หันมาเผชิญหน้ากับสายตาตะลึงงันของแฮร์รี่ที่จ้องอยู่ เขา *หมายความ* ว่ายังไงน่ะ!!? เซดริกเป็นหนึ่งในเด็กหนุ่มที่ป๊อบที่สุดของโรงเรียน โดยเฉพาะในหมู่สาวๆ เขาเป็นดาวเด่นของบ้านฮัฟเฟิลพัฟ และ...ใช่..มีมากกว่าคำว่า เท่ แปะเป็นโลโก้อยู่บนหน้าผาก หลังจากครู่หนึ่งผ่านไป พร้อมกับความงงงันอย่างหนักของแฮร์รี่ ดวงตาของเซดริกพลันหลุบต่ำ และทอดมองไปทางอื่นอีกครั้ง ตอนนี้ เสียงต่อมาของเขาแผ่วเบาราวกับกระซิบ

และไม่รู้เลยเหมือนกัน...ว่าทำไมชั้นถึงไม่ชอบเธอ

- - ช็อก - - ดูจะเป็นคำเหมาะสมที่สุด ที่จะอธิบายความรู้สึกของแฮร์รี่ที่ยังคงนั่งนิ่ง โดยทางร่างกายแล้ว มันเหมือนกับเวลาคุณถูกน้ำร้อนๆตอนอาบน้ำ หากเป็นความจริงที่ว่า ไม่มีตรงไหนเลยในคำพูดของเซดริก ที่ทำให้แฮร์รี่รู้สึกใกล้เคียงกับคำว่า - - สบายใจ - -

นี่นาย *บ้า* ไปแล้วเหรอ? เด็กหนุ่มโพล่งขึ้น

บางครั้งน่ะ ชั้นก็คิดว่าตัวเองอาจบ้าจริงๆ เซดริกตอบเสียงเบา ฉันเป็นใคร...ฉันเป็น *อะไร* ทำไมถึงไม่อยากคบกับโช แชง

ร่างสูงหันกลับมามองแฮร์รี่อย่างมีความหมาย ดูราวกับเวลาอาจารย์คาดหวังคำตอบจากลูกศิษย์

//บ้า// คือคำตอบแรกที่วิ่งเข้ามาในใจของแฮร์รี่ และขากรรไกรของเขาขยับค้างขณะมองหน้าเซดริก มันมีบางอย่าง...ที่ดูแปลกพิกลไปในแววตานั้น บางสิ่งที่พิเศษ...ในดวงตาคู่นั้นที่แฮร์รี่เริ่มรู้สึกมีปัญหาที่จะจ้องมอง และแล้ว - - ในชั่วแวบหนึ่งแห่งความมืดมิดนั้นเอง คำๆหนึ่งพุ่งตรงมาในหัวของเขา ไม่ต่างอะไรกับเสียงของหมวกคัดสรร

เกย์....?? เด็กหนุ่มพูด

ดวงตาของเซดริกปิดลงอีกครั้ง ราวกับจะปิดบังส่วนหนึ่งในหัวใจเขาที่ไม่อาจเก็บซ่อนเอาไว้ได้

//โอ้...พระเจ้า...//

ความเงียบที่เข้าโจมตีท่ามกลางเด็กหนุ่มทั้งสองคนในอ่างอาบน้ำนั้นช่างแปลกประหลาด ความไม่เชื่อถืออย่างแรงปกคลุมไปทั่วตัวแฮร์รี่ และมีกระแสตกใจอยู่ในคลื่นความรู้สึกนั้น มันไม่ใช่อารมณ์ตกใจในเชิงรังเกียจ...หรือกลัว...หรือในด้านลบใดๆก็ตามที่บุคคลจะพึงแสดงท่าทีออกมาได้ ต่อความหมายของคำๆนั้น...และต่อตัวเซดริกเอง มันเป็นความรู้สึกประหลาดใจ ผสมกับสับสนเสียมากกว่า และคงจะง่ายกว่าถ้าแฮร์รี่จะบอกว่า เขากำลังรู้สึกเหมือนตอนที่เพิ่งค้นพบว่าตัวเขาเป็นพ่อมด ใช่แล้วล่ะ...เขาไม่อยากเชื่อเลยจริงๆ

เสียงกระซิบต่อมาของเซดริกแทบจะไม่ดังไปกว่าเสียงลมกระทบผิวน้ำ ทีนี้...นายเกลียดฉันรึยัง?

ริมฝีปากของแฮร์รี่ขยับ หากปราศจากเสียงอยู่แบบนั้นหลายครั้งหลายครา ก่อนที่ความพยายามของเขาจะสำเร็จจนได้ในท้ายสุด

เปล่า...แน่นอนว่าฉันไม่เกลียดนาย

เซดริกมองหน้าแฮร์รี่ด้วยสีหน้ากระดากอายเอามากๆ

ฉันดีใจจริงๆ

ขากรรไกรของแฮร์รี่ขยับค้างอีกแล้ว เค้าทอดสายตามองฟองสบู่ใสๆที่ลอยขี้เกียจอยู่บนผิวน้ำ ดวงตาสีเขียวมรกตคู่งามกระพริบน้อยๆและพยายามทำความเข้าใจกับข้อมูลใหม่ที่เพิ่งผ่านเข้ามาในสมองอันสับสน

แล้วทำไมนาย.... ปิดบัง...เขาเริ่มต้น แต่ไม่อาจต่อประโยคจนจบได้ เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองมีสิทธิ์ที่จะถาม

แต่เซดริกสั่นศีรษะของเขา ริมฝีปากเหยียดเป็นเส้นตรง นายจำพ่อของฉันได้ไหม แฮร์รี่...?? //เอมอส ดิกกอรี่// แฮร์รี่พยักหน้า ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไม...และเมื่อแฮร์รี่พยักหน้า เซดริกเองก็ทำเช่นนั้นด้วย พ่อคงจะ...ต้องผิดหวังในตัวฉันมาก.....

คำพูดเหล่านั้นทำให้แฮร์รี่เกิดความรู้สึกสงสารเซดริกขึ้นมาอย่างจับใจ ตอนนี้เขาจดจำได้ชัดเจน ถึงรอยยิ้มกว้างโอ้อวด และความภาคภูมิใจอย่างยิ่งยวดของนายดิกกอรี่ที่มีต่อเซดริกลูกชาย ไม่ต้องสงสัยเลยจากการแสดงออกของเขาที่มีต่อวิงกี้ในงานควิดดิช เวิลด์คัพ นายดิกกอรี่จะต้องเป็นคนประเภท ยิงก่อน ถามทีหลัง แน่ ภายใต้ความทรงจำทั้งหมดต่อเซดริกและพ่อของเขาที่เวิลด์คัพ ทำให้แฮร์รี่รู้สึกราวกับชิ้นส่วนของจิ๊กซอที่สับสนนั้นมัน...ค่อยๆกลับเข้าที่ และตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว...เข้าใจอย่างแจ่มชัด ว่าทำไม? ทำไมเซดริกถึงปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะทำให้ได้ดีในการแข่งประลองเวทย์ไตรภาคีครั้งนี้

ฉันรู้นายต้องเข้าใจ เซดริกเอ่ยอย่างอ่อนโยน ไม่มีร่องรอยความเจ็บปวดอยู่ในน้ำเสียงนั้น เป็นนายจะทำยังไง...เวลามีใครมาคาดหวังอะไร ในขณะที่นายรู้สึกตัวว่าไม่พร้อม ไม่ได้คิดแบบนั้น...ทำให้ความคาดหวังนั้นเป็นจริงเหรอ? ทั้งๆที่นายก็อาจจะรู้แก่ใจอยู่ว่า...ว่ามันทำไม่ได้!! ร่างสูงเผยรอยยิ้มนิดๆ พ่อแม่ฉันคาดหวังให้ฉันพบกับผู้หญิงดีๆ แต่งงาน และมีหลานให้พวกเขา และฉันก็รู้... เขายักไหล่อย่างสิ้นหวัง ฉันทำแบบนั้นไม่ได้หรอก ไม่แม้แต่กับโช เพราะฉันจะไม่มีวันได้เป็นตัวฉันอย่างที่ฉันเป็นได้เลยจริงๆ และ - - และโช!! ฉันรักเธอ..แฮร์รี่ เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด...เป็นคนสำคัญที่สุดในชีวิตฉัน ฉันบอกได้เลย แต่ฉันก็ไม่อาจจะรักเธอในแบบ...ในแบบที่เธอต้องการได้...อย่างการแต่งงาน มันฝืนใจเกินไป...

หัวของแฮร์รี่หมุนติ้วไปกับถ้อยคำของคนตรงหน้า เธอรู้รึเปล่า..?

เซริกสั่นหัวอย่างรวดเร็ว

งั้น...งั้นทำไม... ให้ตายสิ เสียงของเขาสั่นอีกแล้ว เซดริกจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาอยากรู้ แฮร์รี่จึงพยายามคุมน้ำเสียงให้มั่นคงขึ้นอีกครั้ง ทำไม *ฉัน* ถึงได้รู้ล่ะ..?

ฉันจะไปจากฮอกวอตส์เมื่อจบปีนี้ ร่างสูงตอบชัดถ้อยชัดคำ แต่งโชไม่

ลมหายใจของแฮร์รี่ติดขัดอย่างน่ากลัว เขาจ้องมองอย่างสับสนงงงันไปยังใบหน้าหล่อเหลาของเด็กหนุ่ม ผู้ซึ่งเพิ่งแสดงให้เห็นถึงความไว้วางใจอย่างมากในตัวเขา นี่เขารู้ตัวหรือเปล่านะว่ากำลังพูดจาแบบไหนออกมา..?

เซดริก...ฉัน...

เซดริกกลืนน้ำลาย เธอคิดจริงๆนะว่านายน่ะ เป็นซีกเกอร์ที่ยอมเยี่ยมมากเลย

แฮร์รี่รู้สึกลำคอตีบตัน เซดริก... เขาทวนคำ นี่มันเป็นไปไม่ได้หรอก เซดริกกำลังบอกเขา ว่าเขาไม่ควรทิ้งหัวใจของตัวเองหรือนี่? หรือว่า...ใช่สิ ที่สำคัญกว่านั้น...หัวใจของโช? นี่เป็นโอกาสหรือเปล่านะ? ทั้งๆที่ควรจะรู้สึกดีใจและมีความหวัง หากแฮร์รี่กลับรู้สึกหงุดหงิดอย่างรุนแรง ตั้งแต่ได้รู้จักคุ้นเคยกับเซดริกมา เด็กหนุ่มเป็นอะไรที่ดู - - สมจริง - - กว่าโช แชง มาก จริงอยู่ที่ว่าโชนั้นน่ารัก ทั้งยังเป็นซีกเกอร์ที่ดี แต่เซดริกล่ะ? ก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ...และเซดริกเองก็มีหัวใจ.....

เซดริกเอ่ยอย่างรวดเร็ว เมื่อเขามองเห็นสีหน้าของแฮร์รี่ ฉัน...ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะ...พูดแบบนั้น ฉันไม่ได้ต้องการให้ทุกอย่างดูเหมือนมีฉันเป็นคนช่วย...

แฮร์รี่ผงกศีรษะอย่างเฉยเมย เซดริกเข้าใจทุกอย่างดี และแฮร์รี่ก็รู้ จากการที่พวกเขาแบ่งปันความรู้เพื่อช่วยเหลืออีกฝ่ายในการทดสอบที่เพิ่งผ่านมา แท้จริงแล้วพวกเขาทั้งสอง ต่างไม่ต้องการความช่วยเหลือ แต่ก็ย่อมไม่มีใคร ปรารถนาจะอยู่ในจุดที่เสียเปรียบกว่าคู่แข่งคนอื่นเช่นกัน

ร่างสูงถอนหายใจ สีหน้ากลัดกลุ้ม ฉันแค่อยากจะบอกนาย..ฉันคิดว่า....

อะไร? แฮร์รี่ถามเสียงเรียบ

ฉันคิดว่ามันจะทำให้นายมีความสุข เด็กหนุ่มตอบพึมพำ และมือของแฮร์รี่เคลื่อนไหวอยู่ใต้ผิวน้ำ

เซดริก? เขาเรียก และเซดริกเงยหน้าขึ้นมอง ทำไมล่ะ..?

ทำไม... ร่างสูงทวนคำด้วยน้ำเสียงหวานนุ่ม

ทำไมนายถึง...ดีกับฉันนัก..? เซดริกดูเหมือนจะนิ่งไป ขณะที่แฮร์รี่ยังตะเกียกตะกายทำความเข้าใจกับคำพูดของเขา ฉันยังไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองมีดีเลย...

หนนี้ เซดริกเพียงแต่ยิ้ม

เพราะฉันชอบนาย....

แก้มของแฮร์รี่ ถูกเจือด้วยสีแดงระเรื่อทันที พร้อมกับความรู้สึกผิด ที่เคยคิดว่าเซดริกเป็นเด็กหนุ่มงี่เง่าหน้าตาน่ารัก ที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งวิธีปอกกล้วยเข้าปาก ค่อยๆคืบคลานเข้ามา เกาะกุมหัวใจของเขา เซดริกเองก็หน้าแดงเหมือนกัน มันแดงยิ่งกว่าที่เขาเคยเป็น เมื่อตอนชื่อของเขาถูกประกาศออกไปในฐานะตัวแทนการประลองเวทย์เสียอีก

มากๆ ร่างสูงต่อประโยคจนจบ น้ำเสียงนุ่มนวลอย่างที่สุด แฮร์รี่กลืนน้ำลาย นึกสงสัยว่าตัวเขาได้ยินอะไรผิดไปหรือเปล่า และเขาแกล้งทำเป็นคิดเช่นนั้น เมื่อเซดริกเบิกตากว้าง ไอกระแอมก่อนจะบอกว่า ฉันอยากให้นายคิดดูเรื่องนี้...

ร่างสูงลุกอย่างรวดเร็ว..ออกจากอ่างอาบน้ำ และเป็นแฮร์รี่ที่ต้องถูกมนต์สะกดไว้ ด้วยเรือนร่างที่งดงาม ผิวกายขาวเนียนเปียกชื้นไร้รอยขีดข่วนนั้น เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ อย่างที่เด็กหนุ่มสามารถมองเห็นได้จากข้างหลัง แฮร์รี่รู้สึกว่า หัวใจของเขา คงไม่อาจเต้นแรงไปกว่านี้ได้อีกแล้ว...และโดยไม่เกี่ยวข้องกับความรู้สึกผิดชอบชั่วดีใดๆ แฮร์รี่ค้นพบว่าตัวเขา...ประทับใจในร่างกายเปลือยเปล่าของเซดริก เขาไม่นึกถึงโช แชง - - แม้ซักนิด- - เซดริกยืนตัวเปล่าอยู่ตรงนั้น เหนือกองเสื้อผ้า ท่าทางเงอะงะและเขินอายอย่างเห็นได้ชัดขณะพยายามแต่งตัว แต่ก็ยังดูผึ่งผายมั่นใจในตัวเอง แฮร์รี่เริ่มคิดว่า เซดริกนั้น จัดว่าเป็นหนึ่งในบุคคลประเภทที่ถูกสร้างสรรค์มาเพื่อให้เดินไปไหนมาไหนโดยไม่จำเป็นต้องใส่เสื้อผ้า เพราะการนำอะไรก็ตาม...มาปิดบังเรือนร่างที่งดงามถึงขนาดนี้ บางทีมันอาจเป็นบาปก็ได้ เด็กหนุ่มนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง สายตาถูกติดตรึงด้วยภาพเบื้องหน้า

แล้วทันใดนั้น เขากลับตะเกียกตะกายรีบปีนออกจากอ่างบ้าง ทำเอาเกือบจะลื่นล้ม

เซดริก.. เด็กหนุ่มร้องเรียก และเซดริกก็หันมา ปากอ้าค้างจ้องมองร่างกายเปลือยเปล่าของแฮร์รี่ที่อยู่ใกล้ชิด แฮร์รี่รู้สึกกังวลอย่างมากว่า ตัวเขาอาจจะยังมีฟองสบู่ติดอยู่เพราะแช่น้ำมาเป็นเวลานานแล้ว ขณะที่เซดริก...ตะลึงมองไล่ไปตามเรือนร่างทุกๆส่วนของแฮร์รี่ ด้วยสายตาที่ *มีเสน่ห์* มากยิ่งกว่าทั้งใบหน้า และรูปร่างของเขาเสียอีก เพราะมันคือหน้าต่างที่สามารถเปิดสู่ *หัวใจ* ของใจของเขาได้ และแฮร์รี่ยังค้นพบอีกด้วยว่า ตัวเขาเองชอบที่จะถูกจ้องมองเช่นนั้น...

นายอยากให้ฉันไปขอเดทกับโชจริงๆเหรอ เมื่อนายออกไป..??

ท่าทางเซดริกดูฝืดฝืนอย่างมากยามตอบคำถามนี้

ฉันคิดว่านั่นคือสิ่งที่ *นาย* ต้องการ...

//บ้าน่า// แฮร์รี่คิด

แล้ว *นาย* ต้องการอะไร..?

เนคไทสีดำสลับเหลืองของเซดริก เลื่อนหลุดจากกองเสื้อผ้าในอ้อมแขนของเด็กหนุ่มโดยที่ร่างสูงไม่ได้รู้สึกตัวแม่แต่น้อย เขาจ้องมองแฮร์รี่นิ่งงัน...ดวงตานั้นเหลือบขึ้นช้าๆ สบกับดวงตาของแฮร์รี่

ฉัน...ฉันไม่ได้....

โดยไม่รู้ตัวซักนิดว่ากำลังจะทำอะไร...แฮร์รี่ค่อยๆเขย่งปลายเท้าขึ้น ร่างของเขายิ่งขยับแนบชิดเซดริกเมื่อทำเช่นนั้น และแล้ว...หลังจากวินาทีที่แสนสับสนผ่านพ้นไป ริมฝีปากของเขาก็กดแนบลงบนริมฝีปากของร่างสูงตรงหน้า ด้วยหัวใจที่สั่นระรัว เซดริกยืนนิ่ง ตกใจในสัมผัสที่ได้รับ หากริมฝีปากยังคงถูกแผดเผาด้วยรสชาติอ่อนหวาน และความรู้สึกจากริมฝีปากบางของแฮร์รี่ และแฮร์รี่ก้าวถอยหลังออกมา เฝ้ามองสีหน้าประหลาดใจล้นพ้นของเซดริกด้วยความหวาดหวั่น นี่เขาเข้าใจอะไรผิดไปเองหรือเปล่านี่??

แล้วเซดริกก็ปล่อยเสื้อผ้าทั้งหมดลงไปกองกับพื้น ใช้สองมืออันแข็งแกร่งโอบรั้งร่างของแฮร์รี่เข้ามาสู่อ้อมแขน เขาดันร่างบางไปติดกำแพง และก้มหน้าลงบดเบียดริมฝีปากของแฮร์รี่ ด้วยริมฝีปากอุ่นร้อนที่มากประสบการณ์กว่าของตัวเอง วินาทีนั้น...ความรู้สึกบางอย่างที่แฝงเร้นอยู่ในหัวใจของร่างบาง เริ่มดิ้นรนออกมาจากห้วงความคิดที่กระเจิดกระเจิง และแฮร์รี่รู้สึกราวกับว่า เขาอาจจะต้องละลายไปภายใต้อ้อมแขนของคนๆนี้...เขาตอบรับจุมพิตของเซดริกด้วยความโหยหา ร่างกายที่เปียกชื้นและเปลือยเปล่าทั้งสองร่าง เกี่ยวรัดแนบแน่น ควานหาความสุขจากกันและกัน เซดริกค่อยๆสอดเรียวลิ้นอุ่น อ่อนโยนเข้าไปในช่องปากร่างเล็กอย่างช้าๆ และ *นั่น* มันทำให้แฮร์รี่รู้สึกดีเกินกว่าจะจินตนาการได้เสียอีก...

เป็นเรื่องน่ามหัศจรรย์เหลือเกิน ที่ครั้งหนึ่งแฮร์รี่เคยคิดว่า หัวใจของเขาคงไม่มีวันยุ่งเหยิงไปมากกว่าที่มันเป็นอยู่ได้อีกแล้ว..แต่แล้วเซดริก ดิกกอรี่ ก็เดินเข้ามา ดึงลิ้นชักทุกช่อง และเปิดประตูทุกบานในใจนั้น ปล่อยให้เขาได้เป็นอิสระจากชีวิตที่มีกรอบตีรอบด้าน

//ฉันให้สิ่งนี้กับเขาได้...ฉันอยากให้เขามีความสุข//

เมื่อทั้งคู่ผละออกจากกัน...ลมหายใจถี่กระชั้น หากเซดริกยังคงลากไล้เรียวลิ้นอุ่น เปียกชื้น ไปเหนือริมฝีปากแดงช้ำของแฮร์รี่ ทั้งแก้มใส...จมูก และใบหู อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ปล่อยให้ร่างบางยืนหอบหายใจอย่างสิ้นเรี่ยวแรง

ทำไม... ร่างสูงกระซิบถาม

ฉันชอบนายแฮร์รี่กระซิบตอบด้วยเสียงแผ่วเบาพอกัน นิ้วเรียวสัมผัสไรผมสีดำขลับของเซดริกด้วยสีหน้าอ่อนโยน แล้วก็หลอมละลายไปอีกครั้งด้วยริมฝีปากที่เปี่ยมด้วยแรงปรารถนาของร่างสูง ใช่...ณ ตอนนี้ เวลานี้...แฮร์รี่สามารถมอบสิ่งนี้แก่เซดริกได้...จูบของเขา และในค่ำคืนนี้ พวกเขาจะลืมเสียว่าตัวเองเป็นใคร และมีใครคอยคาดหวังสิ่งใดจากพวกเขา ทั้งสองคน...คงจะอนุญาตให้ตัวเองได้ปลดปล่อยภาระที่แสนหนักและทำความรู้จักกับความสุขซึ่งกันและกันบ้าง และบางที...เมื่อการประลองเวทย์ไตรภาคีสิ้นสุดลง หลังจากนั้นจะไม่มีคำว่า คู่แข่ง ระหว่างพวกเขาอีกต่อไป เซดริกจะจบจากฮอกวอตส์และไม่มี ติดต่อกับโชอีก...บางที หากถึงวันนั้น...พวกเขาอาจจะแบ่งปัน รัก ซึ่งกันและกันมากกว่านี้.....