At Last...

ในที่สุด...ก็เผาเสร็จจนได้!!!!~ วะ ฮ่า ฮ่า >[]<!! แง้ว~ ไม่ช่ายสิ...ควรจะพูดว่า ดองเค็มได้ที่แล้วต่างหาก ถึงนำมาลง กร๊ากกกกก >___< ฟิค เซ็ตจัง/คุณหนู ตอนจบฮะ ^^" หวังว่าคงยังไม่ลืมกัน ((ลืมหมดแล้วสินะ....ใช่สิ T T ผิดเองที่ดอง.......)) ใครลืมแล้ว หรือยังไม่ได้อ่าน ก็วานเหลือบตาไปตรงช่อง Recommentedซักนิด - - แล้วท่านจะพบกับมันค่ะ...ตอน 1-2 เอิ๊กส์~ กรุณาตามไปอ่านด้วย - - แล้วมาเม้นท์บอกข้าเจ้าด้วย ว่าดีไม่ดีอย่างไร มีตรงไหนควรปรับปรุงบ้าง?? อยากรู้มากฮะO__๐;;; สำหรับตอนจบนี้ - - ใช้เวลานานเอาการทีเดียว กว่าจะเข็นออกมาได้ ส่วนหนึ่งเพราะนึกไม่ออก...555+ พยายามแต่งอย่างดีที่สุดแล้วนะ โดยให้เข้ากับชื่อเรื่องด้วย = =' แต่สำหรับท่านใดที่คาดหวังว่าจะพบกับฉากเรท....ขอบอกก่อนเลย ตอนนี้...."ไม่มีฮะ" เพราะนู๋มิหื่น กร๊ากกกกกก~!!!! >/ / / /< ที่ผ่านมาองค์ลง จริงๆแล้วนู๋มิหื่นซักกะนิด.....โฮะ โฮะ โฮะ ก็แหม...เซอร์วิสกันไปเยอะแยะในตอน1 แล้วนี่นา ^^" ตอน 2 รึก็สั้นซะ....จริงๆน่าเอามาจับรวม กลายเป็น Short Fic มากกว่านะเนี่ย++ ว่าไหม?? แหะๆ แถมนิดนึง กับอีกสาเหตุที่ทำให้เราต้องใช้เวลามหาศาล กว่าจะแต่งออกมาได้ ทีละน้อยค่อยบรรจง...ก็เพราะไม่มีอะไรให้กรูจิ้นเลยน่ะสิ !!!?? แบบว่า...เล่มล่าสุดออกมา แสนจะกลวงโบ๋ (ภาพก็ไม่สวย ให้ผู้ช่วยวาดอย่างเดียวเลยเรอะ) เล่นก่อนหน้านั้นก็ไม่ค่อยมีอะไร ไหนจะเรื่องอื่นๆมาทำพลังจิ้นหดหาย 555+แต่ยังไงก็อยากให้ Setsu/Kono จงเจริญนะฮับ ^___^ อ่ะ...หรือจะ Kono/Setsu ดี กร๊าซซซซซซ!!! >____<++ รุกรับแปรผัน...นู๋ช้อบบบบบบบบบ 555+ ก็อย่างที่ได้ออกตัวไปแล้วนั่นแหละฮะ ว่าค่อนข้างตันมุขนิดหน่อย ถ้าตอนนี้มีที่ไม่ดี ไม่ถูกใจ ก็ขอให้ใส่ได้เต็มที่...นู๋ยินดีรับทุกคำติชม ^^ เอ้า~!! ว่าแล้วก็ไปอ่านกันเลยฮะ....((ห้องเนทจะปิดกี่โมงกันหว่า? __"__ ถ้าเวลาพอ จะเอาไปลงบอร์ดแก้มบุ๋มด้วย หุ หุ หุ))

The Megical Night Across The Moonlight

Setsuna/Konoka Fan Fiction Part III [Ending]

ครืน.....

เสียงฟ้าร้อง ดังแว่วผ่านบานหน้าต่างที่ปิดไม่สนิท และส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด ตามมาด้วยเสียงเม็ดฝนเล็กๆ ที่สาดกระทบกรอบหน้าต่าง จากเบาๆ จนในที่สุดเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ ทั้งสายลมก็กรรโชกแรงขึ้น...แรงขึ้น อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำให้ผ้าม่านขาดรุ่ยร่ายสีดำนั้นปลิวไสว ของเล่นเล็กๆชิ้นหนึ่งที่ดูเหมือนทำจากไม้ ถูกลมพัดตกจากโต๊ะเสียงดัง - - ตุ้บ - -

ในห้องนั่งเล่น ของบ้านซึ่งเต็มไปด้วยตุ๊กตา และสมบัติแอนทีคเก่าแก่หลังนั้น...เอวานเจลีน ในชุดนอนหนา สีดำตัวยาว เพียงแต่เหลียวมองไปทางต้นเสียงด้วยสีหน้าเฉยเมย...

"เก็บขึ้นมาหน่อย ชาช่ามารุ"

เด็กสาวผมยาว ดวงตาสีเขียวสดใส หากแต่เยือกเย็นจนดูเกือบเหมือนไร้ความรู้สึก เจ้าของนาม ชาช่ามารุ ค่อยขยับลุกขึ้นจากเก้าอี้ตัวที่ใกล้กับเอวานเจลีนมากที่สุด พลางรับคำเสียงเบา

"ได้ค่ะ มาสเตอร์"

ชาช่ามารุก้าวยาวๆ ตรงมาที่โต๊ะรับแขกขนาดใหญ่ ปูผ้าสีดำด้านๆ (อันที่จริงแล้ว...ทุกอย่างในบ้านนี้ ดูราวกับประกอบขึ้นมาจากสีดำไปซะหมด และแม้จะมีตุ๊กตา ของเล่นหลากสีสัน วางระเกะระกะอยู่มากมาย แต่ก็น่าแปลก ที่มันกลับไม่ช่วยทำให้บ้านดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาเลย) และก้มลงคว้าตุ๊กตาม้าไม้ตัวน้อย ที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้น สายตามองผ่านช่องหน้าต่าง ที่กำลังถูกฝนสาดกราวสนั่นไปแวบนึง ชั่วขณะ...ชาช่ามารุทำท่าเหมือนจะอุทาน แต่แล้วเธอกลับเงียบ เพียงเดินไปปิดหน้าต่างให้สนิท ทำให้เสียงฝนเบาบางลงเท่านั้น

"เซ็งจริงๆเลย ไอ้ฝนหน้าโง่เอ๊ย!!!~ ตกลงมาไม่บอกไม่กล่าวอย่างนี้ได้ไง...เรารึอุตส่าห์จะออกไปดื่มชาชมจันทร์ข้างนอกซักหน่อย บ้าชะมัด...."

เอวานเจลีนบ่นไปก็กอดอก ลูบต้นแขนตัวเองไปอย่างหนาวเหน็บ...เธอเป็นแวมไพร์เลือดแท้ ถูกแสงแดดไม่ได้ก็จริง แต่ก็ไม่เคยบอกนะ ว่าชอบอากาศหนาว...

"นี่ค่ะ มาสเตอร์..." มือที่คุ้นเคยของชาช่ามารุ บรรจงคลุมผ้าห่มหนาๆอีกผืนหนึ่งลงบนร่างเล็กที่กำลังกัดฟันกรอด เอวานเจลีนเอ่ยขอบคุณด้วยสีหน้าดีขึ้น

"อ้อ...แล้วก็ มาสเตอร์คะ ดิชั้นเห็นว่ามาสเตอร์มีแขกมารอพบอยู่ด้านนอกค่ะ"

"หืม?"

เอวานเจลีนมีท่าทีสงสัย หากประเดี๋ยวหนึ่งเธอก็หันไปทางหน้าต่างบานเดิมอีกครั้ง เด็กสาวกระดิกนิ้ว ทำให้ผ้าม่านเลื่อนตัวเองไปจนสุดปลาย เผยให้เห็นร่างของซากุระซากิ เซ็ตสึนะเต็มสายตา เธอยืนอยู่ตรงหน้าบ้าน ตัวสั่นเทา น้ำตาไหลอาบสองข้างแก้ม...

"นั่นมันยัยหนูนักดาบนี่นา....? มาทำอะไรที่นี่ เวลาป่านนี้...??"

"จะไปพาเข้ามานะคะ"

"อืม"

ทันทีที่เจ้านายพยักหน้า ชาช่ามารุก็รีบคว้าร่มเดินออกจากบ้านไปหาเซ็ตสึนะ ที่คงจะกำลังหนาว และเปียกปอน หากยังไม่ทันจะถึงตัว เซ็ตสึนะก็เป็นลมล้มพับไปเสียแล้ว

- - - - - - - - - - - - - - - - -

".........ซากิ...........ซากุระซากิ......"

เสียงเรียกไม่คุ้นหู ฟังราวกับดังแว่วมาจากสถานที่แสนไกล...หากกระนั้น มันก็ทำให้เซ็ตสึนะลืมตาตื่นขึ้นจากความฝันร้ายกาจ ที่เธอเพิ่งดำดิ่งลงไปเยี่ยมเยียน และดูเหมือนมันยังคงตามหลอกหลอนเธอมาถึงโลกแห่งความเป็นจริงนี้ด้วย....คุณหนู...เกลียดดิชั้นสินะคะ.....

"เฮ้!!!~ ตื่นน่า ยัยหนูนักดาบ ซากุระซากิ !!!!"
"อ๊ะ...!!"

"เฮ้อ.....ตื่นได้ซักที สลบไปเป็นชาติ กำลังนึกอยู่ว่าถ้าเธอตาย มีหวังยัยคุณหนูหลานสาวตาเฒ่านั่น เอาเรื่องชั้นแน่ๆ"

"คุณ....เอวานเจลีน....?" ดวงตาสีดำคู่สวยฉายแววงุนงง ความทรงจำสุดท้ายที่นึกออก...คือเธอวิ่งหนีจากคุณหนูมา แล้วก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าบ้าน.......บ้านใครกัน? อา...นี่เธอวิ่งมาหยุดอยู่ที่บ้านของคุณเอวาเจลีนเองงั้นเหรอ....

"เอ้อ - - ขออภัยค่ะ" เซ็ตสึนะก้มหัวจนต่ำ น้ำเสียงตื่นๆ "ขออภัยจริงๆค่ะ คุณเอวานเจลีน...บุกรุกบ้านคนอื่นในยามวิกาลเช่นนี้ ช่างเป็นการกระทำที่ต่ำทรามนัก ถ้าคุณไม่ว่าอะไรล่ะก็...ดิชั้น...ดิชั้นจะขอลากลับทันทีค่ะ!!!" พูดจบร่างบางก็ทำท่าจะลุกขึ้นจากเตียง กลับเป็นฝ่ายเจ้าบ้านเสียอีก ที่ต้องพยายามรั้งตัวไว้ สองมือของเอวานเจลีน กดแน่นเข้าที่ไหล่ของเซ็ตสึนะ

"ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นแหละ เธอน่ะ...ร่างกายอ่อนเพลียขนาดนี้ ยังเดินออกไปไม่ทันพ้นหน้าบ้านชั้น ก็มีหวังเป็นลมเป็นแล้งไปอีกรอบ...นอนลงซะ!!!" ออกคำสั่งเสียงเข้ม ตามประสาของผู้ที่อยู่ในฐานะมาสเตอร์มานานจนชิน และแน่นอนว่า เซ็ตสึนะเองก็รีบเร่งทำตาม ตามประสาของผู้ที่อยู่ในฐานะ "ผู้รับใช้" มานานจนชินเช่นกัน ^^"

"นี่...ยัยหนู ฟังชั้นให้ดีๆ เธอไม่ได้มาบุกรุกบ้านชั้นหรอกนะ ชั้นให้ชาช่ามารุพาเธอเข้ามาเอง เพราะงั้นเธอมีสิทธิ์เต็มที่ที่จะนอนอยู่อย่างนี้ จนกว่าอาการจะดีขึ้น - - เป็นหวัด - - แหงล่ะ!! ก็ใครใช้ให้ไปยืนตากฝนแบบนั้นกันเล่า!!? ทีนี้ ไหนลองบอกมาซิ...เธอมาหาชั้นกลางดึก มีธุระอะไร"

หลังจากพูดพล่ามยาวเหยียด ทุกอย่างก็จบลงด้วยความเงียบ เอวานเจลีนจ้องหน้าเซ็ตสึนะ...คาดคั้นเอาคำตอบ ขณะที่ฝ่ายถูกถามนั้น...เอาแต่เงียบ...เหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมาสดๆร้อนๆเมื่อไม่นาน วิ่งเร็วจี๋ผ่านทุกเส้นสมองของเซ็ตสึนะอย่างรวดเร็ว...ภาพคุณหนูปลุกเธอกลางดึก ภาพกลีบปากหวานนุ่มของคุณหนูแนบชิดสัมผัสกับริมฝีปากของเธอ เสียงครางเบาๆของคุณหนู เสียงประตูเปิด คุณอาซึนะกับคุณครูเนกิก้าวเข้ามา...และภาพเธอวิ่งจากคุณหนู ซึ่งไม่มีดวงตาไว้สะท้อนภาพเธออีกต่อไป...หยดน้ำตารินไหลอาบแก้มสีแดงระเรื่อของเซ็ตสึนะอีกครั้ง แต่เธอก็ไม่มีแก่ใจก็ยกมือขึ้นซับน้ำตานั้นอีกแล้ว...ไม่รู้สึกอาย แม้กระทั่งคุณเอวานเจลีน กับคุณชาช่ามารุที่นั่งมองอยู่ตรงหน้า จะมีความหมายอะไรอีก...หาก รัก คุณหนูไม่ได้แล้ว ไม่ว่าความรู้สึกใดๆ ก็ไม่มีความหมายต่อเธอทั้งสิ้น

เด็กสาวผวาเฮือก เมื่อจู่ๆเอวานเจลีนก็กางแขนสองข้าง โอบกอดร่างทั้งร่างของเธอเอาไว้

"อย่าร้องไห้อีกเลย...ยัยหนูนักดาบ....." เสียงที่ออกจากปากคุณเอวานเจลีนนั้น ช่างแผ่วเบา และอ่อนโยนราวกับ...ไม่รู้สิ เซตสึนะตัวสั่น ทั้งหัวใจเต้นตูมตาม ทำเอาคิดอะไรไม่ออก...รู้แต่ว่าเธออยากเห็นสีหน้าของคุณเอวานเจลีนตอนนี้เหลือเกิน..."ไม่ว่าเธอจะกลุ้มใจเรื่องอะไร...อย่ามาร้องไห้ต่อหน้าชั้น...."

"เอ๋..?"

"ถ้าให้ชั้นเดา...คงไม่พ้นเรื่องยัยหนูหลานสาวตาเฒ่าอีกตามเคยล่ะสิ..ใช่มั้ย??" แวมไพร์สาวร่างเล็กขยับตัวออกห่างจากเซตสึนะเล็กน้อยแล้ว เธอเผยรอยยิ้มเหนือชั้นขณะจ้องตากับเซตสึนะ ราวกับต้องการจะอวดว่า "ชั้นเดาถูกใช่มั้ยล่ะ? หึ หึ"

เมื่อไม่มีทางเลือก ร่างบางจึงเพียงแต่พยักหน้า ทันใดนั้น โดยไม่ได้คาดการณ์ไว้ล่วงหน้า หรือแม้แต่จะเตรียมใจอะไรไว้ซักนิด เซตสึนะกลับโพล่งบอกเอวานเจลีนออกไป ก่อนที่จะทันห้ามตัวเอง...

"ดิชั้น เอ่อ...ชั้น...รักคุณหนู เอ้ย!!~ รักโคโนจัง ค่ะ!!!!"

ใบหน้าหวานไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

"แล้วมาบอกชั้นทำไมล่ะยะ? คนที่เธอต้องไปบอกน่ะ โคโนเอะ โคโนกะ ไม่ใช่เหรอ?"

"จะ...จะบอกยังไงล่ะคะ" เซ็ตสึนะพึมพำเสียงเศร้า "ก็คุณหนูเกลียดดิชั้นแล้ว....."

"อืม...ชั้นไม่เห็นว่านั่นจะเป็นปัญหาตรงไหนนี่" เอวานเจลีนเอ่ย และเซตสึนะเงยหน้าขึ้นทันที มองดูตะลึงงัน "ทำไมคะ...คุณเอวานเจลีน...??"

สายตาของเอวานเจลีน ไม่เหลือบมองไปทางไหนทั้งนั้น นอกจากดวงตาสีเขียวสดใสของชาช่ามารุ....และเธอก็สบดวงตาคู่นั้น...ตลอดเวลาที่เธอเอ่ยประโยคยืดยาวนี้ "มันสำคัญตรงไหนกัน ว่าเค้าจะรักเธอเหมือนกันหรือไม่? เจ็บปวดเพราะความรักไม่สมหวัง ยังดีกว่ามานั่งเสียใจเพราะไม่ทันได้บอกอะไรเค้าเลยนะ....ยัยหนูนักดาบ...เธอเอง มีสิทธิ์เต็มที่ ที่จะบอกกับโคโนเอะ โคโนกะ ว่าเธอรักเค้ามากแค่ไหน พอๆกับที่เค้ามีสิทธิ์เกลียดเธอได้ เหมือนกันนั่นแหละ...ซากุระซากิเอ๋ย....เธอไม่เหมือนชั้น...ที่ไม่สิทธิ์....จะเอ่ยคำว่ารักด้วยซ้ำไป...." ดวงตาสีทองหลุบต่ำ กลบเกลื่อนร่องรอยแห่งความเศร้าที่ลุกลามออกมาจากภายในหัวใจ ไม่อยากให้ใครได้เห็น...เธอจบประโยค ด้วยน้ำเสียงที่พยายามอย่างที่สุดแล้ว ให้ฟังดูมั่นคง..."คนที่ชั้นรักน่ะ เค้าไม่มี หัวใจ ไว้ฟังชั้นซักคำด้วยซ้ำไปนะ แล้วเธอคิดว่าชั้นพอใจแล้วเหรอ? ที่เป็นได้แค่ มาสเตอร์ อยู่แบบนี้.......ต้องเป็นแบบนี้...ทั้งที่ไม่มีทางเลือก...............เธอคิดจริงๆน่ะเหรอ ซากุระซากิ..??"

"คุณ...คุณเอวานเจลีน............."

"ถ้าเธอไม่ต้องการเป็นแค่ ผู้ติดตาม...แต่อยากปกป้องเค้าในฐานะคนรัก.....ชั้นก็ขอแนะนำเธอว่า ให้บอกเค้าไป..." เอวานเจลีนพูดต่อ สีหน้ากลับมาไร้อารมณ์อีกครั้ง "แล้วหลังจากนั้น ถึงเค้าจะไม่ยอมรับ..แต่อย่างน้อยเธอก็จะไม่เหลืออะไรให้ติดค้างในใจอีกแล้ว....."

สายลมแรงวูบใหญ่พัดโหมเข้าใส่กระจกหน้าต่าง จนมันส่งเสียงดังลั่นอย่างน่ากลัว ทั้งเซ็ตสึนะและเอวานเจลีนต่างเหลียวมองออกไปเบื้องนอก บนท้องฟ้ายามราตรีที่เปียกปอนและหนาวเหน็บนั้น ดวงจันทร์ยังคงไม่อาจส่องแสง

"แต่มันก็ยังมีให้เห็นนะ...ยัยหนูน้อย" เอวานเจลีนเอ่ย ราวกับอ่านใจร่างบางที่ยังอ่อนเยาว์กว่าเธอมากนักออก "ดวงจันทร์ยังคงส่องสว่างอยู่หลังเมฆดำนั้น...ถึงแม้เธอจะมองไม่เห็นมันก็เถอะ..."

"ชั้นจะเดินไปถูกทางได้ยังไงคะ...?" เด็กสาวกระซิบเสียงเบา "ในเมื่อชั้นมองไม่เห็นหนทางเลย"

ดวงตาสีทองปรายไปทางหน้าต่างอีกครั้ง...คราวนี้เธอหันกลับมายิ้มให้ "เดี๋ยวก็เช้าแล้ว ยัยหนู...."

สีหน้ามีเลศนัยของเอวานเจลีน ทำให้เซ็ตสึนะอดเหลียวมองไปยังทิศทางเดียวกันบ้างไม่ได้ และตรงนั้น....ที่เดียวกับที่เธอยืนตัวสั่นอยู่ ไม่กี่ชม.ก่อนหน้า ก่อนที่ชาช่ามารุจะไปพาเธอเข้ามา.....คุณหนู....โคโนจัง กำลังร้องเรียกชื่อเธออยู่

"เซ็ตจัง!!!!!~ อยู่ที่นี่หรือเปล่า...เซ็ตจัง !!!!+++"

"คงต้องเตรียมน้ำชาเพิ่มสินะคะ มาสเตอร์?" ชาช่ามารุถาม หากเอวานเจลีนโบกมือทันควัน

"ไม่ๆๆ ชาช่ามารุ...ไม่ต้องเตรียมน้ำชาอะไรทั้งนั้น...เราจะส่งแขก"

แต่แขกคนที่ว่า กลับพุ่งเร็วจี๋ ออกจากห้องไปเสียแล้ว.....

"ถึงกับหายป่วยเลยเชียวรึ? เด็กหนอเด็ก..หึ หึ"

- - - - - - - - - - - - - - - - -

บริเวณหน้าบ้านของแวมไพร์สาว โคโนกะยืนหนาวสั่น เป็นเวลาไม่ต่ำกว่า 15 นาทีแล้ว ที่พร่ำร้องตะโกน เรียกชื่อของคนที่ไม่รู้ว่าจะออกมาดังหวังหรือเปล่าอยู่เช่นนี้ หากเสียงหนึ่งในใจบอกให้เธอเชื่อ...เซ็ตจังอยู่ที่นี่ล่ะ...ต้องอยู่ที่นี่แน่ๆ

และแล้วร่างเล็กก็เผยรอยยิ้มกว้าง เมื่อเห็นเซ็ตจังที่เธอรัก กำลังวิ่งเต็มฝีเท้า มาพร้อมกับร่มคันหนึ่งในมือ เด็กสาวกางมันออก บดบังร่างทั้งสองจากสายฝนที่เย็นบาดผิวเนื้อ แขนเรียวข้างหนึ่งตวัดรอบเอวบาง พลางฝังใบหน้าที่ปริ่มน้ำตาลงบนไหล่ของโคโนกะอย่างห้ามไม่อยู่....

"เซ็ตจัง...!!?" โคโนกะเรียกเบาๆ ท่าทางตะลึงงันจนทำอะไรไม่ถูก "เป็นอะไรไป? ทำไม....? ชั้นขอโท....ว้าย!!!?~"

เพราะเซ็ตสึนะโถมเรี่ยวแรงทั้งหมด รั้งร่างของโคโนกะมาไว้ในอ้อนแขน โดยที่อีกฝ่ายยังไม่ทันตั้งตัว ทำให้สุดท้ายกลับเสียหลักล้มลงไปด้วยกันทั้งคู่ ร่มเล็กๆที่เซ็ตสึนะคว้าติดมือมา จากบ้านของเอวานเจลีน หลุดจากมือไปนอนเปื้อนดินเฉอะแฉะ แต่เด็กสาวไม่สนใจ เธอยังกอดโคโนกะเสียแน่น ราวกับว่าเธอมีชีวิตอยู่มาถึงวันนี้ เพื่อทำสิ่งนี้เท่านั้น....

"ไม่ต้องหรอกค่ะ...คุณหนูไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ.......คนที่ผิดน่ะ...คือดิชั้นเอง......" ทุกครั้งที่ริมฝีปากบางขยับ จะมีหยดน้ำไหลซึมลงบนเสื้อคลุมของโคโนกะ...หยดแล้วหยดเล่า...ที่เธอไม่แน่ใจว่า เป็นน้ำตาของเซ็ตสึนะ หรือเพียงเพราะฝนยังตกหนักเหลือเกิน......ใบหน้าของโคโนกะก็เปรอะเปื้อนใบด้วยหยาดน้ำใสๆเช่นกัน...นี่ชั้นกำลังร้องไห้หรือเปล่านะ?? แต่หากร้องไห้...เหตุใดหัวใจจึงอบอุ่นเช่นนี้...??

"เซ็ตจังจ๊ะ...." มือบางดันค่อยๆ ให้เซ็ตสึนะเงยหน้าขึ้น และสบตากับเธอตรงๆ "ชั้น...รักเซ็ตจังนะจ๊ะ......"

"รั...ก........." เซ็ตจังทวนคำ พลางจ้องมองโคโนกะ ที่แม้ใบหน้าจะซีดขาว และแข็งชาเพราะความหนาวเหน็บ จนแทบไม่อาจแสดงอารมณ์ได้ แต่ก็ดูออกได้ ว่ากำลังเขินจัด.....คุณหนู.....โคโนจัง.......ที่พูดนั่น......"พูดอีกทีได้ไหมคะ? เอ่อ....โคโนจัง"

"ชั้นรักเธอ - - เซ็ตจัง" น้ำเสียงของโคโนกะยิ่งมั่นคงขึ้น "รักมาตลอด...รักมานานมาก....และอยากจะรัก...ตลอดไป......"